Zabłudowskie Panoptikum

w śniegu i sikorkach
zmurszały płot sąsiada
jak dzieło sztuki

Klasyczny dwuwiersz z rymem częstochowskim o bólu egzystencji u typowej pani w okresie premenopauzalnym

coś mnie łupie
w kręgosłupie

Nauka o sznurowaniu butów

pod gabinetem onkologa
nie ma płaczących kobiet
są krzesła ustawione pod ścianą
straceń i chojraczki
udające, że się nie boją
pająków i śmierci
przepuszczają się w kolejce
przepuszczają światło

wymieniają się adresami sklepów
z apaszkami weselszymi
niż ich oczy
które odwrócą uwagę
od wychodzenia
brwi i włosów
przecież zawsze jest jakieś wyjście

a na razie jest tu i teraz
i rozmowy o tym, że kobiety
kochają uszami
albo żeby odchodząc
zawsze mówić "do widzenia"
potem długo trzeba palić papierosa
nawet jeżeli on na złość
spala się za szybko

i wracać jakby nigdy nic do domu
dzieci, naleśników
z zeszłorocznymi powidłami
szybko uczyć syna
wiązać końce z końcami
sznurowadeł

Jak Chińczycy spędzają sen z powiek poetce

Spać do czwartej nad ranem
tego się nie robi kotu
bo co ma począć głodny kot
w cichym mieszkaniu
jak nie ganiać po schodach
jazgotliwą jak półtora miliarda
Chińczyków na zardzewiałych rowerach
pingpongową piłeczkę

Zabłudowskie patriotyczne (nie)haiku

Ku chwale Ojczyzny
i haiku
wyjebałam orła
na oblodzonym chodniku

Zimowy wierszyk dedykowany

Mówią mi wszystkie znaki
na ziemi i na niebie
że już mam
po cholewki
cholernej zimy

i ciebie

Dwuznacznie

Nie dotykaj
mnie

Stan wojenny

między tym co słyszę i widzę
a tym co myślę
zrywam pokojowe stosunki
obrażam się
na własne i cudze uczucia
religijne
strzelam (focha)
idę na wojnę na siódmą trzydzieści
albo zrobić obiad z dwóch dań
z deserem
nie żałuj czułości
mogę nie wrócić
do siebie

Zabłudowskie zimowe haiku nienumerowane

Wyż syberyjski
ma swoje pozytywy
zamyka usta

Istota

/ Zabłudów 1996 /

W dłoni trzymam garstkę cuchnącego pyłu   

Co oznaczasz dla mnie, dla innych, Ludzkości?

Jaką w sobie chowasz historie zawiłą?

Co ukrywasz w ziarnach swej Niezliczoności?

Może kiedyś król srogi w bitwy wielkiej wirze

Życie swe zakończył krwią brocząc Twój atom

Może lew w cyrku pazurem Cię rzeźbił

Poddając się złości i okrutnym batom

Może łez jesteś pełen wylanych w milczeniu

Wyschniętych na kamień dawno zapomnianych

Może jesteś wspomnieniem jesieni pachnących

Wiosen promienistych, zim puchem usianych

Może góry najwyższe wykruszone kryjesz

I sekwoi wielkich cienie Cię tuliły

Może częścią jesteś zgubionych portfeli

Może gady ogromne w Ciebie się zmieniły

Może kosmos zwiedziłeś w komety warkoczu

I byłeś w Betlejem, gdy się Chrystus rodził

Może wiodłeś Proroka będąc częścią drogi

Może ocalałeś od wielkiej pożogi

Choć brudem jesteś i brzydzą się Tobą

Złożoność Twoja każde serce ruszy

Złotym skarbem się staniesz, gdy wrażliwy człowiek

Spojrzy na Ciebie przez mikroskop duszy.

Polska mistrzem Polski

zadziwiające
ile do prostego Boga
dorobić można pokrętnych
ideologii